Vandaag stelde ik vast hoe negatieve overtuigingen rond ‘tijd’ uiteindelijk hun oorsprong vinden bij ‘Ik ben niet goed genoeg’.
De aanleiding hiertoe: een gedachte ‘Ik moet mijn tijd nuttiger gebruiken’, iets wat ik af en toe tegen mezelf zeg.
Alsof ‘tijd’ zo beperkt is dat je daar zeer functioneel moet mee omgaan. Dan jaag je jezelf achterna vanuit de overtuiging ‘Ik heb tijd tekort’ .
En wat volgt daar natuurlijk uit?…
‘Ik moet nog veel doen, nog veel veranderen en veel realiseren. Nu voldoet het nog niet’ …

Nu liet ik mezelf toe om dit, zonder emotionele lading, te beseffen én het dan los te laten om me over te geven aan de meditatie. Wat een cadeau biedt die innerlijke stilte dan…
Vanzelf, door in het NU te komen, ontvouwde zich het besef ‘ik ben goed genoeg, ik ben ok’, geen dwingende nood meer om nog van alles aan mezelf te moeten veranderen of verbeteren. Én een merkwaardig genieten van de intensiteit en onuitputtelijke rijkdom van het ervaren in het NUmoment

Het lijkt me dat enkele ‘afgesloten’ wegen van de laatste 2 jaren me in een transitie brengen van ‘DOEN’ naar ‘ZIJN’. Ik merk hoe dit al een titel was van een vorige blog, het leeft blijkbaar heel sterk.
De goesting om projecten te creëren en uit te bouwen blijft, ook om met groepen te werken. Zo ook de goesting om inzichten te vertalen naar – en te laten groeien in – groepen.
Ik doe dat gewoon zeer graag, het is mijn biotoop. Ik geniet ervan om in groepen een bedding te creëren waar op een ontspannen explorerende /experimenterende manier inzichten ontstaan, waar mensen zichzelf in hun essentie kunnen ontdekken.

Alleen is de focus aan het veranderen. In hoeverre heeft het met mijn persoonlijke evolutie en nood te maken? In hoeverre verklankt dit ook de nood in onze samenleving? De nood aan innerlijke rust, de nood aan focus en vervulling door te leven vanuit je essentie? Het doet er niet toe wiens nood het is, dat is gewoon waar ik me nu toe geroepen voel…
Ik ben er aan toe van de toon en focus van mijn groepsactiviteiten te veranderen naar het existentiële, het Zijnsgeöriënteerde. Waarbij het niet meer zozeer gaat over dingen die moeten bereikt worden, dan wel om te leren leven in respect voor wie je bent, voor je zoektocht, je potentialiteit en essentie. Natuurlijk kan ik het niet laten van dit te vertalen naar een nieuw project, de ‘klankbordgroep’…