1. Hoe dikwijls zijn die innerlijke afwijzende stemmetjes een geïnternaliseerde stem van iemand die voor jou als kind belangrijk was?
  2. Schaamte en zelfverwijt als een manier om de realiteit te duiden en ze zo te kunnen plaatsen of verdragen…
    Ik herinner me mijn pogingen om met mijn vader te praten op een moment dat ik wanhopig werd bij het klagen van mijn moeder. De enkele keren dat hij bleef zitten was hij, totaal onbereikbaar, bezig met zijn maagoprispingen en keek hij weg. Praten met mijn moeder over pijnlijke of kwetsbare dingen leidde meestal tot meer bezorgdheid en klagen.
    Heel lang, vooral op momenten dat ik me kwetsbaar voelde of iemand nodig had, heb ik gedacht ‘ik zal/moet wel een enorme zaag zijn’, ‘ze zullen me een lastige vinden’. Genoeg om juist op kwetsbare momenten geen pogingen tot contact te ondernemen…
    Tot vrienden me duidelijk maakten dat ze zo graag voor mij iets konden betekenen op voor mij moeilijke momenten. Tot me in een opleiding concreet beschreven werd wat ik effectief voor anderen deed. Tot ik via mijn mediteren kon beginnen zien dat ontvangen veel meer liefde inhoudt dan geven.
    Vragen en ontvangen, iets of iemand nodig hebben, hoeft niet meer aan schaamte of zelfveroordeling gekoppeld te worden.