Zowat 2 maanden geleden besloot ik om een blog te beginnen. Ik voelde er opwinding bij én schroom.
Opwinding vanuit de goesting om dingen tot uitdrukking te brengen, om woorden te geven aan wat ik ervaar, om dingen te delen die anders zo gemakkelijk ‘binnen blijven’.

Om het dan ook effectief te doen moest ik doorheen mijn schroom gaan, zoals ik het beschreef in mijn eerste blogpost.
Schaamte en perfectionisme hebben er lang voor gezorgd dat ik mijn kwetsbaarheid kon afschermen.

Blijkbaar was ik er in het voorjaar aan toe om wat deurtjes open te zetten.
Op een gegeven moment kan schaamte en perfectionisme isolerend en verlammend worden. Dan dempt het de levenslust. Dit hoefde niet meer.
Nu was er echt goesting om te delen, een goesting vol levenslust. Ze gaf energie en inspiratie. Dat leidde naar meerdere blogteksten.

En toen, na enkele weken met blogposts, begon het perfectionisme aan mij te knagen: ‘Lieve, je hebt tot nu wekelijks iets op je blog gezet. Mensen gaan dit verwachten. Welke indruk geeft dit als je dit ritme nu ineens doorbreekt…’ -> Het ideale recept om mijn goesting en inspiratie te muilkorven.
Ik herkende nu echter het patroon: iets wat vanuit goesting en blijdschap is gestart  tot een ‘moeten’ en tot een opdracht maken. Daar gaat de vreugde en daar komt de last…
Dan gaat alles in mij zich verzetten tegen dat ‘moeten’ en gaat het allerlei ontsnappingsroutes zoeken.

Gelukkig zijn mijn ervaringen van werkvreugde en zelfvertrouwen intussen zo talrijk dat ik iets moois niet meer wil laten verzuren door mijn perfectionisme.
Ik besloot het ritme te laten zijn voor wat het was en me opnieuw te richten naar waar ik blij van word wat dat ook is.

Reeds een hele tijd kom ik het thema ‘schaamte’ tegen. Bij mezelf, bij cliënten en cursisten, in een weekblad, in vaklitteratuur, in fictie- en non-fictie romans waar ik nog zal naar verwijzen.
Schaamte als een manier om jezelf te verhullen, schaamte als een signaal van grensgevoeligheid en/of grensoverschrijding.
Schaamte die ertoe leidt je aan te passen om geliefd te worden, ten koste van je authentieke zelf.

Maar ook schaamte die zich uit in perfectionisme, in zelfverwijt en zelfveroordeling, soms zelfs in zelfhaat en zelfverwonding.

Ik hou regelmatig persoonlijke stiltedagen. Nu konden die in een bepaald klooster niet meer doorgaan omwille van ziekte van meerdere zusters.
Ik heb hierdoor kunnen ervaren hoe die stilte en die afzondering voor mij even noodzakelijk zijn als eten en drinken. Ik miste het om gewoon enkele dagen mijn tijd hebben waarin ik mijn aandacht kan richten op wat ik wil, op wat me deugd doet. Gefocust en afgesloten van de alledaagse afleidingen. De nood was groot geworden.

Des te meer heb ik nu genoten van een prachtige nieuwe plek. Mijn nieuwsgierigheid en geboeid zijn rond het thema schaamte bracht ik mee naar die stiltedagen, samen met een mooie roman en interessante vakliteratuur waarin ik me kon verdiepen. Zowel voor mezelf als voor mijn vak. Niet omdat het moest, wel omdat ik geboeid was.

Het gaf me de kans om schaamte vanuit verschillende invalshoeken te belichten, om stil te staan bij situaties die ik rond schaamte meemaak (persoonlijk en professioneel) of meegemaakt heb.

Graag zal ik de eerstvolgende tijd hierover een en ander delen.
Voor mij is het goed dat ik zoveel onder woorden kan brengen. Ik hoop dat ‘collega’s-in-de-schaamte’ er ook iets aan hebben.