Een tweetal jaren geleden las ik het boek ‘Een klein leven’ van Hanya Yanagihara.

Bij de recensies lees je onder andere:
WINNAAR KIRKUS REVIEWS BOOK PRIZE SHORTLIST MAN BOOKER PRIZE: ‘Een exceptioneel verhaal over wreedheid en de kracht van vriendschap.’
SHORTLIST NATIONAL BOOK AWARD: ‘Over onze behoefte aan verbinding en onze wil om lief te hebben.’

Deze twee recensies omvatten schitterend waar dit boek over gaat. Zowel over jarenlang kindermisbruik verhuld als ‘vriendschap en zorg’, als over de kracht van vriendschap tijdens zijn volwassen leven.

Recent las ik ook ‘James Rhodes, pianist’ een autobiografisch boek van James Rhodes.

De Britse concertpianist James Rhodes (40) werd als kind jarenlang seksueel misbruikt. Dit leidde tot schaamte, zelfverwaarlozing en zelfvernietiging. Enkele keren was hij bijna dood.

In zijn memoires beschrijft hij hoe hij werd gered door de muziek van Bach en co. Maar ook door de liefde voor zijn zoon en zijn 2de partner, en door de onvoorwaardelijke vriendschap van enkele mensen.
Dankzij vaklitteratuur kon ik me verdiepen in inzichten en werkwijzen. Op de achtergrond bleven die boeken, en sommige cliënten, aanwezig.

Ik schreef voor mezelf het volgende:
Als je op een of andere manier als kind gebruikt bent, verworpen en/of verwaarloosd, ben je niet ‘gezien’ noch gerespecteerd als een kwetsbaar iemand met gevoelens en noden. Integendeel ben je behandeld als een voorwerp ter plezier of nut van een ander, of als een ballast.
Als kind ben je niet in staat om je vanuit je pijn te verzetten. De ander is gewoon groter en machtiger. Meestal heeft die dan nog een gebrek aan empathie voor hoe het is om kind te zijn, soms ook een gebrek aan schaamte en schuldbesef.
Als het als kind niet veilig is om je pijn en je noden te uiten, kan je (onbewust) leren om ze niet meer te voelen. Daar is de kans groot dat je je onmacht en pijn om zal zetten naar een zelfbeeld van waardeloosheid en schaamte.
Zolang je in die schaamte zit en jezelf enkel vereenzelvigt met waardeloosheid is ‘je afzonderen’ de uitweg om pijn en ontgoocheling te vermijden én om het zelfvernietigende gevoel van schaamte te voorkomen. Afzondering kan zowel letterlijk als figuurlijk, door je bijvoorbeeld te schamen maar ook door je anders voor te doen dan je bent.

Zolang je ook op (jong)volwassen leeftijd vooral in die afzondering blijft gaan, verminderen de kansen om, via contacten en verbindingen met respectvolle mensen, je zelfbeeld te laten ontwikkelen naar een reëel zelfbeeld van een gewaardeerd en/of geliefd iemand.

Zodra je ruimte geeft aan mensen of dingen (bijvoorbeeld muziek, kunst, schoonheid, natuur, meditatie) die jou werkelijk deugd doen, krijgen je innerlijke stemmetjes die jou voortdurend veroordeelden kansen tot bijsturing.

Zodra je de veiligheid meemaakt van respectvolle mensen met werkelijke belangstelling, kan je beginnen voelen dat je erbij hoort. Geleidelijk kan je wennen aan deze, voor jou nieuwe, realiteit.