Als kind groei je soms op in een thuis-wereld die zo anders is dan de wereld buiten.

Je vreest of ziet dan een niet-begrijpende of afkeurende blik van je vriendjes over je huis – je kledij – je eten – kortom je ‘anders zijn’, dat wil je liever vermijden.
Je ziet ook zelf een verschil tussen die 2 werelden, waarbij je geen taal beschikbaar hebt om in de ene wereld de andere wereld mee te brengen. Schaamte als poortwachter tussen twee voor jou, als kind, niet te verenigen werelden… De poortwachter op de grens tussen de 2 werelden, die uitwendig die werelden onderscheidt en ze inwendig verbindt…

Ik herinner me mijn eigen schaamte over het grensoverschrijdende van mijn vader als er vriendinnen op bezoek (zouden) komen. Ik voelde me vrijer als die 2 werelden gescheiden bleven. Vrijer van de blik uit die ‘andere’ wereld, vrijer in hoe te reageren naar mijn vriendinnen en hoe te reageren naar mijn vader.
Zo hield ik, toen onbewust, iets kostbaars in een verborgen plekje bij mezelf. Zo kon ik een liefde voor mijn vader als een precieuze diamant in een kastje opsluiten om het onaantastbaar te houden. Terwijl ik buiten de verfrissende warmte van vriendschappen kon ontdekken.

Een cliënt raakte me toen we erbij kwamen hoe zijn schaamte als een bescherming was voor zijn kwetsbaarheid en diepgang, als een omhulling voor een voor hem belangrijke waarde van authenticiteit. Een waarde die nu wel naar buiten kan komen bij een veilige bedding van respectvolle mensen, die hij gaandeweg heeft leren kennen.