Begin augustus liet ik, omwille van te frequente hartritmestoornissen, een ingreep gebeuren. Met succes.
En blijkbaar heb ik het nodig om hier een en ander over te delen. De cadeau is zo ingrijpend dat ik er meer woorden moet aan geven.
Ik doorbreek dus met deze blogpost de reeks die ik nog zal publiceren over Schaamte en zijn vele gedaantes.
Vraag me niet waarom, ik kan niet anders, het is sterker dan mezelf.

Nu, zoveel weken later: nog steeds dankbaar en verwonderd.

Het lijkt een boost te geven aan de nieuwe fase in mijn leven.
Tot recent was mijn lichaam onbewust meer vertrouwd met oude overtuigingen:
– als ik niets doe gebeurt er niets
– als ik iets nodig heb moet ik daar zelf voor zorgen
– om goed te leven moet ik mijn best doen
Ik was me er niet van bewust hoezeer dit in een lichaam kan verankerd zitten. Dankzij mijn job wist ik dat mentaal en cognitief natuurlijk wel, maar weten door wat je ervaart is een heel ander weten…

De manier waarop de zorgverleners en artsen, zowel op de afdeling als in het operatiekwartier, me behandelden en met mij omgingen maakt me nog steeds dankbaar: Zeer professioneel en respectvol, me telkens informerend bij elke stap zodat er geen enkel moment over mijn grenzen werd gegaan. Ik mocht echt ervaren dat mijn lichaam niet van mij werd overgenomen, ik werd zorgzaam ingeleid en geobserveerd. Terwijl ik dit schrijf ben ik opnieuw ontroerd.

Het meeleven van Stefaan, van mijn vrienden en familie heeft me omringd en een warm bad gegeven.

Het lijkt of er met die ingreep ook is ingegrepen in die oude onbewuste overtuigingen. Ik geniet en ervaar rust, ik hoef dus niet actief dingen te ondernemen of op zoek te gaan, de tijdsdruk is weggevloeid.
Ik zie met verwondering hoeveel rijkdom er voor mij beschikbaar is. Ik geniet van mijn diepe tevredenheid.